حضرت فاطمه مرضيّه عليها السلام يكى از چهار نفر گريه كنندة عالم به شمار آمده  است .

آن مظلومه پس از رحلت پدرش رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله به قدرى  مورد انواع ظلم ها و مصائب جسمى و روحى قرار گرفت كه چاره اى جز ، گريستن نداشت  و آن قدر گريست ؛كه روزى بزرگان مدينه ، محضر امام علىّ عليه السلام شرف حضور  يافتند و عرضه داشتند: فاطمه زهراء عليها السلام شب و روز گريان مى باشد ، و آسايش  را از ما و از خانواده هايمان سلب نموده است ؛ لذا تقاضامنديم كه از او بخواهى كه يا در  شب و يا در روز گريه كند. و امام علىّ عليه السلام پس از شنيدن اين سخنان دلخراش ،  وارد منزل شد و كنار حضرت زهراء عليها السلام نشست و مشغول توصيه و دلدارى آن  بانوى مظلومه گرديد. حضرت زهراء  اندكى سكوت نمود. در اين هنگام ، امام علىّ عليه السلام اظهار داشت : اى فاطمه ! بزرگان  مدينه از من خواسته اند تا به شما بگويم كه يا شب را براى گريه انتخاب نمائى و يا روز را؟  حضرت زهراء عليها السلام پاسخ داد: يا علىّ! جور و جفاى زمانه چنان بر من هجوم آورده  است كه تاب و توان را از من ربوده و بى اختيار مى گِريَم ، ليكن به مردم شهر مدينه بگو  كه از عُمر من چند صباحى بيش باقى نمانده است و در همين روزها از ميان ايشان رحلت  مى كنم .به همين جهت امام علىّ عليه السلام كنار کوه احد (در جوار قبور شهداء و حضرت حمزه سلام الله علیه) ، سايه بانى به عنوان بيت  الا حزان خانه غم و اندوه و ناله براى همسر مظلومه اش بر پا نمود.  و حضرت زهراى  مظلومه عليها السلام هر روز صبح به همراه دو فرزندش حسن و حسين عليهما السلام از  خانه اش با حالت گريه رهسپار بيت الاحزان مى شد، تا بتواند با خداى خود با حالتى  آسوده راز و نياز نمايد. و چون ، شب فرا مى رسيد، امام علىّ عليه السلام به بيت الاحزان مى  آمد و همسر دل شكسته و ستمديده اش را به همراه دو نور ديده اش به خانه باز مى  گرداند

مدرک :  تلخيص از بحارالا نوار: ج 43، ص 175 177.